Jacob of Israel?

Onze patriarch Jacob kreeg de naam Israël bij een zeer dramatische gelegenheid, maar ondanks de uitspraak, “uw naam zal niet langer Jacob worden genoemd, maar Israël …” (Gen. 32:28), in tegenstelling tot Abraham en Sara wiens naam onveranderd bleef, was dat van Jacob niet. Soms wordt hij Israël genoemd en soms  Jacob. Punt van aandacht is, dat zijn nageslacht, hoewel vaak “Israël” genoemd, op andere, talloze keren ook “Jacob” wordt genoemd.

Is er een betekenis voor het gebruik van elk van deze respectievelijke namen/titels? Of worden ze gewoon willekeurig gebruikt? Laten we beginnen met “Jakob”. We weten dat deze naam is gekoppeld aan een van de twee kinderen in de baarmoeder van hun moeder Rebecca. Toen Elohim hem en zijn broer “goyim” (meervoud voor twee naties) noemde, kondigde Hij aan dat Jacob Zijn “geroepen” of “uitverkoren” goy/natie zou zijn uit het (natuurlijke) zaad van zijn voorvaderen.

Abraham en Isaak. Jacob had twaalf zonen en ze vormen allemaal de natie/goy als geheel. Zo lees ik altijd “Jacob” als een verwijzing naar alle zonen/stammen (behalve natuurlijk wanneer de context duidelijk is dat het Jacob de man is over wie wordt gesproken).

Jacob ontving zijn nieuwe naam, Israël, nadat hij met “een Man” had geworsteld. De nieuwe naam die hij kreeg, verwijst naar een geestelijke connectie met Elohim, en ook naar zijn uiteindelijke roeping om het Israël van Elohim te worden (zie hieronder). Het maakt echter niet uit hoeveel naties of bevolkingsgroepen in de wereld tegenwoordig uit die afstamming komen, de naam „Jacob” verwijst nog steeds naar de ene natie, met inbegrip van al zijn dertien stammen.

Dus als ik de Schriften lees en Jacob wordt genoemd of wordt aangesproken, denk ik aan al zijn natuurlijke nakomelingen, als die goy/natie uit Rebecca’s baarmoeder. Maar hoe zit het met de naam “Israël”? Het eerste gebruik, zoals vermeld, is in Genesis 32:28 met de uitleg die wordt gegeven voor “Israël” – “want je hebt gestreden met Elohim en met mensen en hebt gezegevierd”. Waarom koos YHVH deze specifieke naam, of moet ik zeggen deze “identiteitstitel” voor deze man Jacob -natie? Als het als een titel wordt gezien, onderscheidt het Jacob dan van alle andere naties? Het antwoord is “ja”, aangezien YHWH deze natie plaatst in een status van behorend tot Hem.

Steeds opnieuw Hij verklaart in Exodus dat de Hebreeën “MIJN VOLK” zullen zijn.  “En YHVH zei: ‘Ik heb zeker de ellende gezien van Mijn volk dat in Egypte is, en heb gehoor gegeven aan hun geroep vanwege hun leermeesters, want Ik ben me bewust van hun lijden'” (Exodus 3:7).  

YHVH kan die claim maken vanwege de status van hun voorvaderen als een ‘eerstgeborene’ in de familie van Adam, Noach en Sem. Als we de etymologie van “Israël” onderzoeken, vinden we dat het in de toekomende tijd staat voor “een prins die met Elohim zal regeren”, of “Elohim zal regeren” in of door Jacob. Zo is Jacob, uit de natuurlijke afstamming van Abraham en Isaak, als natie voorbestemd om een ​​prins te worden, en wordt ook gedefinieerd als heerser of leider. “En YHVH zal u tot het hoofd maken en niet tot de staart, en u zult alleen boven zijn en u zult niet onder zijn” (Deuteronomium 28:13). Zoals is geschreven, zouden deze beloften echter pas na YHVH tot bloei komen een bloedverwante verlosser naar de familie/natie zou sturen.

Daarom zou het, wat de natie betreft, moeten wachten tot deze bloedverwante verlosser zou komen en het eeuwige koninkrijk in het huis van Jacob zou vestigen, de twee huizen verenigend van Israël en het herstellen van de “vallende soeka van David” (Amos 9:11 letterlijke vertaling).

Maar de vraag blijft, wanneer het Woord van Elohim Jakob gebruikt en dan, op andere momenten, Israël, is er dan een betekenend verschil tussen de twee? Voordat we deze vraag kunnen beantwoorden, willen we eerst een kort historisch overzicht geven. Hoewel ze niet zelf “Israël” worden genoemd, worden in Genesis telkens wanneer hun vader wordt genoemd (in relatie tot hen), de zonen van Jakob de “zonen van Israël” genoemd. Toen Israël echter zijn handen op Efraïm en Menashe legde, ” zegde hij Yozef: ‘De Boodschapper voor wie Abraham en Isaak van mijn vader wandelden, de Elohim die mijn hele leven mijn herder is geweest tot op de dag van vandaag, de boodschapper die verlost mij van alle kwaad, zegen de jongens; en moge mijn naam daarin voortleven’ (Genesis 48:15-16 .

Met andere woorden, Israël heeft zojuist Jozef en zijn twee zonen gezalfd met de naam “Israël”. Door dit te doen verleende hij hun een eerstgeboren prinselijke ambt of leidende positie, waardoor ze erfgenamen werden van de belofte in het gezin/de natie. Later zou Efraïm wegens ontrouw zijn leiderschap aan Juda verliezen. “Hoewel Juda de overhand had over zijn broers, en van hem kwam de leider, toch behoorde het eerstgeboorterecht toe aan Jozef” (1 Kronieken 5:2). Nu Juda deze prinselijke rol in de natie kreeg, kon hij ook de titel “Israël” dragen. De Schriften bevestigen dit in Jesaja 8:14: “Dan zal Hij (YHVH) een heiligdom worden, maar voor beide huizen van Israël een steen om op te slaan en een rots om over te struikelen, en een strik en een val voor de inwoners van Jeruzalem”.  Met het verdwijnen van het noordelijke huis van Israël was het Juda die vooral doorging met de bekende Israel identiteit.

De profetische bestemming van het huis van Jozef wordt in twee delen gezien, onder de zegen van Menashe (wat vergetelheid betekent) zou de natie hun identiteit vergeten, maar in Efraïm (dubbel vruchtbaar) zou YHVH hen in de naties vermenigvuldigen tot een zekere volheid.
Dan zou de Vader Zijn “zaad/zoon”, Yeshua, (zie Galaten 4:4) naar Zijn natuurlijk uitverkoren familie van Abraham, Izaäk en Jacob sturen om hen te verlossen en te herstellen, zodat zij de belofte van de Geest zouden kunnen ontvangen , dat is het Koninkrijk. Dit is de reden waarom de engel die verscheen aan de moeder van Yeshua, Miriam, zei: “En zie, je zult zwanger worden in je baarmoeder en een zoon baren, en je zult Hem Yeshua noemen. Hij zal groot zijn en de Zoon van de Allerhoogste; en de YHVH Elohim zal Hem de troon van Zijn vader David geven; en Hij zal voor altijd regeren over het huis van Jakob; en aan zijn koninkrijk zal geen einde komen” (Lucas 1:31-33. In deze meest gunstige belofte, die spreekt over het vestigen van het koninkrijk van YHVH op aarde, met Zijn Zoon Yeshua als de regerende Koning, wordt de natie/het huis waarover Hij zal heersen… Jacob genoemd. Maar waarom niet Israël? In de duizenden verwijzingen naar zowel Jacob als Israël zijn er talloze keren dat ze in één adem worden genoemd, zonder dat er een specifiek kwalitatief onderscheid tussen de twee wordt gemaakt. Het “zaad van Jakob” en het “zaad van Israël” (letterlijke vertaling) worden bijvoorbeeld genoemd in Psalm 22:24, waar het “zaad van Jakob” wordt aangespoord om YHVH te “verheerlijken”, terwijl het “zaad van Israël ‘ is Hem ‘vrezen’. In Davids “laatste woorden” (2 Samuël 23:1), “de gezalfde van de Elohim van Jacob”, zoals hij naar zichzelf verwijst, noemt hij zichzelf in één adem “de zoete psalmist van Israël”. Elohim van Jacob, Elohim van Israël wordt voortdurend samen genoemd, net als het volk van Jacob en/of van Israël. “YHVH heeft Jacob voor Zichzelf gekozen, Israël voor Zijn bijzondere schat” (Psalm 135:4). Zoals we weten, is het grootste deel van Jacobs leven een getuigenis van een zeer ‘aards’ persoon. Zelfs zijn naam getuigt van zijn karakter van ‘verdringen’, Ya’acov betekent niet alleen “volgen” of “vasthouden aan de hiel” (van zijn broer in de baarmoeder), het is ook verbonden met de toestand van het hart , zoals Jeremia zegt: “het hart is bedrieglijk boven alles” (17:9). “Bedrieglijk” is wat de meeste vertalingen weergeven voor het Hebreeuwse “akov”, dat krom en verdraaid is en de wortel vormt voor “ya’akov”. Jacob typeert eenvoudig de menselijke natuur die gebonden is door zonde, net als de rest van de mensheid.
De naam/titel Israël, die, zoals hierboven vermeld, hem verbindt met Elohim en zijn roeping definieert, was op zichzelf niet in staat om de benodigde transformatie in het hart van die man, noch van enig ander, tot stand te brengen. Maar omdat het een profetische uitspraak is, geeft het hoop aan allen die ‘ingeschreven’ zijn in dezelfde bevolkingsgroep, waarbij elk niet anders is dan hun voorvader Jacob cum Israël.
Door het afwisselende en synonieme gebruik van beide namen, worden we eraan herinnerd dat ook wij “mensenzonen” en “zonen van Elohim” zijn, hoewel “het nog niet is geopenbaard wat we zullen zijn [of HOE we zullen zijn als ISRAELL] , maar we weten dat wanneer Hij wordt geopenbaard, we zullen zijn zoals Hij, want we zullen Hem zien zoals Hij is” (1 Johannes 3:2). “Zoals Hij is…” – YISRA’EL (zie Jes. 49:3, waar de Messias Zichzelf ook identificeert als Israël). De medeklinkers zonder de klinkers (die extern aan de letters/medeklinkers worden toegevoegd) kunnen ook worden gelezen als: Yashar-El, dat wil zeggen, El staat rechtop. Wanneer we Hem zullen zien zoals HIJ IS – zullen ook wij als Hem zijn, dat is YESHURUN – degene die recht is geworden.

Een gedachte over “Jacob of Israel?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s